||FAH-*FAH HH AF*-STORY.ฟ้า**จุดจบก็คือจุดเริ่มต้น ฉันเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิต||

เมื่อวานไปออกชุมชน ที่แม่แอบในมา ได้ประสบการณ์มากมายเลย

แถมได้เรียนรู้อีกว่า ความน่าเบื่อมันเป็นยังไง

อะไม่ใช่ ความอดทนมันเป็นยังไงต่างหาก

เมื่อวานตื่นตี5 สารภาพความจริงก็ได้

ยังไงนี้ก็บล็อคของเราเอง ระบายเต็มที่เลย

คือโคตรไม่อยากไปแล้วไง อยากนอนต่อ อยากลุก7โมงไปเรียนจีน

ติดตรงที่ต้องรับผิดชอบไปรับแตงโม ไปก็ได้ว้า 200บาทจะได้เกิดประโยชน์ต่อสังคมมั่ง เราจะขี้เกียจไม่ได้

แล้วก็รีบแต่งตัวมากๆเลยไง หนาวเหน็บสุดๆ

แปรงฟันล้างหน้า แล้วก็วิ่งผ่านน้ำ อิอิ

อุณหภูมิที่แปะหน้าตู้เย็น 17 องศา

สภาพเรา ==>

ตี5.50ก็ออกบ้าน

โชคดีตรงหน้าโปลิเค้าขายข้าวเหนียวหมูปิ้งก็เลยซื้อกิน

เข้าเส้นทางอ้อมเมืองไปรับแตงโม

บรรยากาศ2ทุ่ม มืดมิด ก็หาหอมันไม่เจอ

ไปรออีกจุดหนึ่งเสียเวลาไป10นาทีฟรีๆ

แล้วพอไปรับแตงโม ก็เห็นแตงโมยืนอยู่ท่ามกลางความมืด

แล้วก็ใช้เวลาเดินทาง รถก็ไม่โล่งเท่าไร

ตั้งแต่เชียงใหม่ไฮซีซั่นนี้ลำบากชะมัดเลย

ไปถึงโรงเรียนก็6.27น. เย้ๆ เห็นมั้ยมากก่อน6โมงครึ่ง

ก็ไปหาม.ณกานต์ เพื่อนที่มาก่อนมีไม่กี่คน ก็มีตูนเพื่อนใหม่ห้องเรา

แล้วเราก็ออกไปซื้อขนม

เราซื้อทาโร่ หมากฝรั่ง แซนวิซ

แล้วก็เข้ามารอๆๆในโรงเรียน

พี่ผึ้ง ศิลป์จีน ม.5 ก็ไปด้วย พี่เค้าไปเพราะมาเทอม2 ต้องใช้กิจกกรรมเทียบในวิชาภูมิปัญญา เหมือนตูนอ่า

พอรวมกันประชุมก่อนไป จนรอกี๋มา

ดีใจสุดๆเลย เพื่อนในห้องไปกัน5คน เค้า โม กี๋ นัท ตูน

แล้วก็มีพี่ม.5ศิลป์จีนอีก รวมกันเป็น9คน ดีใจสุดๆเลยจะได้ไม่เหงา

พอจะขึ้นรถก็ขอม.ไปเข้าห้องน้ำ

ใช้วิธีเร่งๆตามแบบฉบับของเราก็ได้ผลดี

แตงโมเข้าห้องน้ำเร็วเกินคาด

แล้วก็วิ่งๆไปขึ้นรถแดง

ในรถก็มีเสบียงที่เอาขึ้นไปบนดอย

ไข่ไก่หลายโหล

ผักบุ้งถุงเบอเริ่ม

แล้วก็ของอื่นๆอีกมากมาย

สมาชิกที่ร่วมเดินทางคันนี้ก็มี เค้า โม กี๋ นัท ตูน เปรม ครูผู้หญิง ม.ณกานต์ ครูแจ๋วแหว๋ว

ขึ้นรถก็คุยกับเปรมตลอดอ่า แต่มารู้ชื่อเมื่อรถเข้าอ.สันกำแพงได้

เปรมพูดเกริ่นเรื่องพระทัยมาก่อน เราเลยคุยต่อยอดเรื่อยๆ

แล้วเราก็คุยเอง สนุกเอง ไปคนเดียวสุดทางเลย

จนถึงประตูผ่านใช้เส้นทางดอยอินทนนท์ใช้เวลาจุดนี้นานมากเลย

ถึงตอนสำคัญแล้ว

ทางขึ้นดอยแบบฝุ่นทรายกระจายฟุ้งเต็มๆ

แบบเคลือบสิ่งมีชีวิตและข้าวของ

ทุกคนก็ปิดกันมิดเลย หัวเต็มไปด้วยเม็ดทราย

อันนี้เราทำเป็นปิดเฟคถ่ายรูป

ความจริงเรานั่งร้องเพลง

เพราะยังไงก็รับเต็มๆอยู่แล้ว ก็อ้าปากกินซะเลย 55+

พอถึงก็ถ่ายรูป

ปล.กล้องพิกเซลน้อย ไม่เห็นทรายที่เคลือบทั้งตัว

พอพี่ๆมาก็ถ่ายรูปกับพี่ๆ

แล้วก็ถ่ายกันต่อด้วยความสนุกสนาน

จากเมื่อกี้ก็นั่งรถขึ้นดอยคลุกฝุ่นต่อ

ถึงแล้วก็ถ่ายรูปกับเด็กๆ

ถ่ายรูปทีไรแตงโมแจมทุกที

อันนี้ซานต้า โดยม.ณกานต์

เห็นม.ก็รีบวิ่งขึ้นไปถ่ายรูปเลย

นี่ได้ถ่ายกับม.ณกานต์สมใจแล้ว

ฐานของเราเหยียบลูกโป่งและปาลูกดอกจ้า

เรายังไม่ทันเล่นเลย

แตกก่อนทุกที แถมเรายังแอบมั่วไล่เหยียบของเปรม

ก็เหยียบไม่ได้อยู่ดี เซ็งชะมัด

แจกอาหารกลางวัน(ผัดซีอิ้ว)

รูปนี้ใครถ่ายหว่า

ถ่ายห่วยสุดๆ หน้าตกขอบทุกคนเลย

ไม่รู้จะอธิบายรูปนี้ว่าอะไร

แอบถ่ายพี่ๆศิลป์จีนกินข้าว

ชาวบ้านเค้าก็หามุมทานกันอย่างมีความสุข

พอทานเสร็จแล้วก็แจกของกัน

เราแจกสมุดจ้า

น้องๆทำท่าคิกขุ

น่ารักดีเนอะ

ก่อนกลับถ่ายรูปที่รถแดง

แล้วเราก็ไปน้ำตกกันต่อ

ถ่ายรูปรวมแล้วก็กลับ

ตอนกลับก็คุยกับเพื่อนๆ กับม.ณกานต์ตลอดทางเลย

คุยเรื่องผีด้วยอ่า เรางี้ตกเป็นเหยื่อม.ณกานต์เต็มๆ ผีแป้งเด็กแคร์

แล้วก็คุยเรื่องเหล่าซือเฉินเจี๋ย ที่มีม.คนหนึ่งแอบชอบ

คุยเรื่องอาแผ่วและรองเท้าของอันอัน

คุยเรื่องบ้านล้านนา

คุยเรื่องสุดไร้สาระ แต่มีความสุขแฮะ

คุยๆๆๆ

แล้วเราก็อมน้ำจนหมดขวด เต็มปากเลย

แล้วแตงโมมันหัวเราะ แขนมันโดนใส่หลังเรา

กระอักพ่นไปข้างหน้าเต็มๆ เปียกกางเกง เปียกใส่เปรมด้วย

เปียกใส่ข้าวของชาวบ้านเค้าด้วย ใครอยู่ใกล้ซวย55+

เป็นภาพที่ทุเรศๆของเรามาก

แล้วก็แค๊กๆๆ สำลักน้ำ อายชะมัด

ภาพพจน์เสียหมด

แล้วก็เช็ดๆหน้า ทรายเต็มหน้าเลย

พอเสร็จแล้วก็ทำเนียนๆเปลี่ยนเรื่อง

แล้วก็ยังโดนล้อต้นเหตุมาจากน้ำมันตับปลา

เดินทางกลับหลายคนหลับด้วยความเหนื่อย

เราก็อยากหลับ

แต่หลับไม่ได้

แค่นี้ภาพพนจ์ก็เสียเต็มที่ล่ะ

เลยนั่งเงียบๆคนเดียวก็ได้

ถึงโรงเรียนก็คุยๆๆ กับเพื่อนๆ กับพี่ๆ กับมาสเซอร์

มีเรื่องเล็กน้อยแต่มีผลในใจนิดๆ

แต่เรารักของเรา เราก็จะเฉยๆ มีความสุขของเรา

แต่ถ้าต้องสูญเสียเราก็คงปล่อยโฮแน่

เพราะถ้าเปิดใจกว้างอย่าอคติ

คนๆนั้นเค้าก็เป็นคนดีและน่ารักมากเลยน๊า

ให้มองเค้าในแง่คนๆหนึง เค้ามีชีวิตของเค้า

เค้าไม่ได้ทำให้เราเดือดร้อนซักหน่อย

คนเราก็ต้องมีผิดพลาดกันบ้าง

เราก็จะเป็นคนส่วนน้อยที่รักและเทคแคร์คนๆนั้นต่อไป

แล้วจะค่อยช่วยเหลือด้วย

หุหุ เรายังเอาตัวเองไม่รอดเลย 55+

--เราก็เข้าใจเหตุผลน๊า แต่ความมั่นคงในใจเรา ยังโอเคจ้า--

เราคบคนที่จิตใจ

ไม่สนคำนินทาหรือข่าวใดๆทั้งนั้น

ถ้าได้รับรู้ก็จะฟังไว้ แต่ใช้ใจในการคบหา

แล้วเราก็ไม่รู้สึกแฮปปี้กับใคร

เราก็จะเฉยชามากๆเลย

เราไม่ชอบแทรงทำเป็นดีด้วย เราก็จะหลบหน้าไปเลย

แต่ในสังคมที่มีผู้คนมากมาย

ฉันก็ต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตให้มีความสุขและมีคุณธรรม

ฉันก็จะอยู่ของฉัน มีความสุขตามแบบที่ฉันชอบ

ฉันจะไม่ไขว่ขว้าในสิ่งที่ฉันรู้สึกอึดอัด

ฉันจะอยู่อย่ามีคุณค่า ตั้งใจเรียน แล้วก็ทำเพื่อสังคมจ้า

ส่วนความรู้สึกอื่นๆ ที่รำคาญโคตรๆ ก็จะพยายามปล่อยไปกับอากาศ

ไม่แคร์ความทุเรศใดๆในสังคม เดินหน้าใช้ชีวิตของตัวเอง

ถ้าฉันสามารถชนะใจตัวเองได้ ตั้งใจเรียนได้

อนาคตฉันก็คงจะช่วยเหลือผู้อื่นได้

ถ้าฉันขี้เกียจอนาคตคงดับวูบ ไม่ก็ครึ่งๆกลางๆ

ความฝันที่ฉันจะทำเพื่อสังคมคงจะหลุดลอยไป